to proces łączenia się dwóch komplementarnych nici kwasów nukleinowych (DNA lub DNA i RNA) w dwuniciową strukturę. Zachodzi na zasadzie dopasowania zasad azotowych: adeniny do tyminy (lub uracylu w RNA) i cytozyny do guaniny. Wykorzystywana jest w biologii molekularnej do wykrywania określonych sekwencji genetycznych, identyfikacji genów lub diagnostyki chorób. Stopień komplementarności nici pozwala określić pokrewieństwo genetyczne organizmów. Proces ten ma szerokie zastosowanie w analizach genetycznych, takich jak PCR, mikromacierze czy badania ekspresji genów.