forma doboru naturalnego, w której środowisko sprzyja osobnikom wykazującym cechy skrajne w stosunku do średniej w danej populacji. W efekcie dochodzi do przesunięcia rozkładu cechy w jednym, określonym kierunku – na przykład na większy rozmiar ciała, większą odporność czy szybsze tempo wzrostu. Z czasem prowadzi to do zmiany średniej wartości danej cechy w populacji, ponieważ osobniki o cechach mniej korzystnych mają mniejsze szanse na przeżycie i rozmnażanie. Dobór kierunkowy odgrywa ważną rolę w procesie adaptacji organizmów do nowych lub zmieniających się warunków środowiskowych.