technika wykorzystywana do określania wieku skał, skamieniałości lub szczątków organizmów na podstawie rozpadu promieniotwórczych izotopów pierwiastków chemicznych. Metoda ta polega na porównaniu ilości izotopu promieniotwórczego (np. uranu-238) z ilością produktów jego rozpadu. Dzięki znanej stałej szybkości rozpadu (czas połowicznego rozpadu) można oszacować, ile czasu minęło od momentu powstania danego materiału.