Struktura będąca wytworem epidermy. Składa się ona z dwóch komórek szparkowych, których ściany komórkowe wykazują nierównomierny stopień pogrubienia. W otoczeniu tych komórek istnieją także komórki przyszparkowe, a całość tworzy szparkę – przestwór międzykomórkowy. Do funkcji aparatu szparkowego należą regulacja transpiracji i wymiana gazowa. Otwarcie i zamknięcie aparatu szparkowego jest ściśle uzależnione od turgoru komórek szparkowych oraz przyszparkowych. W sytuacji, gdy turgor jest duży, szparka jest otwarta, natomiast przy niskim turgorze jest zamknięta. Umożliwia to roślinie kontrolowanie ilości wody, którą traci poprzez transpirację. Działa to także jako mechanizm obronny przed skutkami suszy, natomiast gdy dostęp do wody jest obfity, szparki otwierają się, co umożliwia intensywne parowanie. Aparat szparkowy umożliwia wymianę gazów między rośliną a otoczeniem. W wyniku procesu fotosyntezy rośliny pobierają dwutlenek węgla (CO2) i jednocześnie uwalniają tlen (O2) do otoczenia. Struktura ta umożliwia roślinom także proces oddychania, pobierając tlen i uwalniając
dwutlenek węgla.